تکرار ندارد، قدر و قیمت، و مرتبه و منزلت هنر خوشنویسی در فرهنگ ایرانی. و یادآوری نمی خواهد، فرودستی خط، در پنج دهه ی اول سده ی حاضر (خورشیدی). مجال شرح و بسط اش نیست. کفایت است که نظر آموزان، نمونه های آثار این دوره را با دوره های قبل و حتی بعد خوشنویسی ایران، قیاس کنند. گوی و میدان هم از برکت آثار به چاپ رسیده مهیاست. سال ها خون دل خوردن اهل قلم و پروردن مستعدان و آگاهانیدن دیوانسالاران به ضرورت هنر (!؟) موجب رشد چشمگیر و بایسته ای شد که بیشترین محصول اش در دو دهه ی 1360 و 1370 به منصه ی ظهور رسید و روشنا که بهترین نمونه هایش در دستان استادان برای تجلی و نقشبندی لحظه می شمارند.  علّت کم آگاهی، پرده نشینِ خط را به سودا آورد و این همه جشنواره و مسابقه و ... نه تنها به داد خط نرسید، بل، بیداد بر آن انگیخت. ولی بحمدالله بخش راست و درست خوشنویسی همچنان گرمِ کارِ خود بوده و هست. باری گمان نمی برم که در تمام این سالها یعنی از 1300 وزارت فرهنگ و هنر و پس از آن فرهنگ و ارشاد اسلامی و از 1329 آموزشگاه آزاد خوشنویسی و بعدتر انجمن خوشنویسان ایران، چنین مجموعه ای از خوشنویسی معاصر ایران گرد آورده باشند البته از یاد نرود که مجموعه ی حاضر هم کاستی هایی دارد که به همت دست اندکارانش مرتفع خواهد شد.  بهر حال کل آثار خوشنویسی این نهاد، نشانگرِ بضاعت ِ ما – بضاعت همه ی ما از هنرمندان تا مدیران و ... – در این ایام است. سرمایه ای که برای رشد و بیشی آن، می باید به نقدش نشست و به اصلاحش برخاست.